Waarom ik als luie redacteur elke tekst overtik

Ik heb een zeer bizarre gewoonte wanneer ik een artikel redigeer. Ik print het ding uit, leg het naast mij en ik tik de tekst over, volledig. Maf toch?

Tot voor kort heb ik nooit stilgestaan waarom ik dat doe. Of hoe gek dat misschien wel lijkt. Voor mij is dat een heel natuurlijke reflex die ik al heb sinds het begin van mijn redacteurschap.

Tot ik Tommy Wieringa, auteur van onder meer de bestseller Joe Speedboat zag in het programma Alleen Elvis blijft bestaan. Want wat blijkt, hij doet precies hetzelfde.

“Veel mensen vragen me schrijfadvies en aan jonge mensen kan ik echt maar een ding zeggen: 

  1. Lees je ongans
  2. En als je iets geschreven hebt, print het, gooi het document weg en type het nog een keer helemaal over.

Door het overschrijven zuiver je het boek uit, haal je de valse woorden en lucht eruit.”

En dat kan ik beamen.

Wanneer ik een tekst overtik, wik en weeg ik onbewust elk woord: in welke mate draagt dit woord toe aan mijn verhaal, hoe relevant is het, zijn er betere keuzes … ?

Ik ben op dat moment een luie redacteur.

Een redacteur die hetzelfde verhaal wil vertellen, met minder maar uitgekiende woorden.

Want minder overtypen betekent …

… meer vrije tijd

… en betere teksten.

Geef een reactie