Jezelf wezen of net niet

“Natha, je kan zo hartstikke jezelf zijn … zucht”. Die gedachte schoot door mijn hoofd toen ik thuiskwam na mijn eerste schilderles op de kunstacademie.

Ik denk dat ik mijn negatieve kanten beter ken, dan mij positieve. Jij ook?

Eén van mijn negatieve kanten is dat ik soms ongelofelijk lomp kan zijn. Dat gedrag leidt dan weer tot kleine of grote problemen … en af en toe voor een hilarisch moment. Zoals nu, tijdens de eerste les schilderkunst.

Nochtans was ik er met de beste bedoelingen binnengewandeld. “Zeg tegen iedereen goeiendag, onderbreek de leraar niet tijdens zijn uitleg, stel enkel serieuze vragen, doe wat er je gevraagd wordt en laat vooral je ironische kant thuis.”

En dat is heel goed gelukt.

Tot 21u23.

“Het is al 21u23”, riep een medecursist plotseling.

Het was alsof ik wakker schoot uit een diepe droom. Zo gefocust had ik me de afgelopen drie uur op het stilleven dat voor mij stond en om dat goed op papier te zetten.

“De les is bijna gedaan”, schoot er door mijn hoofd, “en ik moet nog alles opruimen.”

Snel spoelde ik mijn penselen uit, sleepte de schildersezel en tafel met veel kabaal van het midden van de ruimte naar de rand.

Trok mijn jas aan en riep “Tot volgende week!”

En stiekem dacht ik ook “Stelletjes strevers” toen ik zag dat iedereen nog aan het schilderen was.

Ik sprong op de fiets, zag dat het kwart voor 10 was en dat ik dus nog tijd had om te douchen en een hoofdstuk te lezen in bed.

Ik was gelukkig.

Toen ik thuiskwam, keek mijn vriend lichtjes verbaasd op. “Deze aflevering duurt nog een halfuurtje”, zei hij me.

En toen viel mijn frank.

Ik was een half uur te vroeg uit de les vertrokken.

Ik kon mezelf voor de kop slaan.

“Natha, jij kan zo hartstikke jezelf zijn … (zucht)”, spookte er weer door mijn hoofd.

Vanaf nu zet ik het alarm van mijn fitbit op 21u45.

Geef een reactie